ال فاق جني  كه ميان شكاف شب  و روز زندگي  مي كرد، به ندرت به دنياهاي جنيان سر مي زد و خيلي كمتر به جهان انسان هاي فاني.
هيچ كس جز خدا و خود او نمي دانست جن  ايمان داري است يا نه، به خاطرهمين همه در باره ي او مانند يكي از خودشان فكر مي كردند.
جن هاي هر دو گروه به ملاقات او مي آمدند تا داستانشان را براي او تعريف كنند.
تياب، جن خاكستر ها به شكاف ميان روز و شب آمد. با خنده گفت: «پسر عمو! مي خواهم برايت داستاني بگويم.»
« چكار كردي تياب؟»
جن خاكستر بيشتر خنديد.
ال فاق گفت: «خوب  پسر عمو بيا و فنجاني چاي بخور. قصه ات را از ا ول برايم تعريف كن.» وقتي چاي در حال دم كشيدن بود تياب پرسيد: «مردم دشت سرخ را مي شناسي؟ آنهايي كه كنار رودخانه زندگي مي كنند؟»
ال فاق  سرش را تكان داد تا تياب ادامه بدهد.
جن خاكستر گفت: «طاعون سراغشان آمد و هر خانه اي كشته اي داد. هيچوقت چنين ناله وزاريي نشنيده بودم.  صداي غم زنده ها بود كه من را به آن جا كشاند. آ ن ناله ها را باد آورد... تصادفا" يكي از آن ها را شنيدم.»
ال فاق گفت: «ادامه بده.»
«از خانه اي  ناله ي شديدتري شنيدم. آن جا زني لباس هايش را پاره مي كرد و موهايش را مي كند. شوهرش سعي مي كرد دست هاي او را بگيرد. او هم  گريه مي كرد اما نه مثل زن. صورت مرد خيس بود اما آرام گريه مي كرد. جايي كه زن دست هايش را باز كرده بود خون آلود بود. كمتر چنين گريه اي  شنيده بودم. خيلي لذيذ بود . فكر كردم ميتوانم  چيزي گير بياورم.»
ال فاق گفت: «يك  حادثه ي بد» و چايش را هورت كشيد.
تياب گفت:« بهتر از بدبختي صرف. حالا  گوش كن. دور خانه  چرخيدم  و در هفت نقطه سايه ي فرشته ي سياه را پيدا كردم. از شروع طاعون هفت بار آمد ه بود و هفت رو ح با خودش برده بود. حدس زدم بايد بچه هايشان را برده باشد. زن هفت  بچه زاييده بود و حالا همه ي آنها مرده بودند. وقتي به شدت گريه مي كرد اسم آن ها را زير لب تكرار مي كرد» و اسم ها را به ال فاق گفت.
«شوهرش سعي كرد آرامش كند اما بي فايده بود. اسم اش را صدا كرد اما زن جواب نداد. وقتي سعي كرد در چشمايش نگاه كند زن صورت اش را برگردند.»
« غم اش خيلي بزرگ بود.»
«شايد ، شايد. منتظر شدم تا مرد خوابيد. چشم هاي زن هنوز باز بود گرچه تاريك تر از اين بود كه  چيزي ببيند. به طرف اش خم شدم و نجوا كردم: زن فاني من فرشته ي دروازه هستم و دعاهاي تو را شنيدم.»
ال فاق پرسيد: «فرشته ي دروازه؟»
«از خودم ساختم. اما به او گفتم قادرم بچه ها ي تو را باز گردانم به شرط اين كه به من ايمان بياوري.»
« اگر فرشته اي اين را مي شنيد چه؟»
پسرعمو از اسم هيچ فرشته اي استفاده نكردم . گفتم كه از خودم در آوردم. به زن گفتم: بلند شو. برو بيرون. به  طرف غرب برو. اينقدر برو كه  بيشتر نتواني . علامتي  از زنده شدن بچه ها به تو خواهم داد اما بايد تنها كنار دريا بدون هيچ چيزي بماني. ديگر هيچوقت نبايد حرف بزني. هيچوقت  نبايد دنبال بچه ها بگردي چون اگر يكي را پيدا كني  همگي  دوباره  مي ميرند.»
« و  اين معامله را قبول كرد؟»
«قبول كرد و بدون اين كه شوهر ش را بيدار كند بلند شد. با لباسي كه به تن داشت راه افتاد. روز و شب راه رفت . از صحرا گذشت و از كوه ها . تمام راه را رفت تا لب دريا!»
« و تو بچه ها  را زنده كردي؟»
تياب خنديد: «زنده  كردم؟  پهلو هايش را گرفت و بيشتر خنديد. خب  پسر عمو  هر  كاري  مي توانستم  كردم. هر كاري  كه  در  قدرتم بود. شب به او گفتم به آسمان شرق نگاه كند. ستاره ها از آسمان افتادند و من با افتادن هر ستاره اسم يكي از بچه ها را به او  گفتم.»
« باور كرد؟»
«بيشتراز باور . و شيريني كار هم همين جاست. من رفتم . وقتي شب بعد بر گشتم  كنار دريا در غاري  روي  صخره پناه گرفته بود. گفتم: حالا گوش كن زن فاني. من فرشته نيستم. من جن ام. احمق تر از تو هم تا حالا نديده بودم. زنده كردن بچه هايت مثل اين است كه بتوانم آفتاب را از غرب در بياورم. لازم نيست اينجا بماني و از گرسنگي بميري. برو خانه . برو خانه.»
« رفت؟»
جن خاكستر ها بار ديگر  خنديد و گفت:« شگفتي كار اينجاست. او به من جواب نداد چون  گفته بودم ديگر نبايد حر ف بزند و باور نكرد چون گفته بودم بايد به فرشته ي دروازه ايمان داشته باشد. بدون كلامي آ نجا ماند. بدون دوست فقط  در غار به عنوان سر پناه. ثابت در ايمان به خدمتگزاري الهي  كه وجود نداشت.»
« اما پسر عمو تو كه وجود داري.»
تياب گفت: «بله من هستم.»
« از گرسنگي مرد؟»
«دريا نشينان او را پيدا كردند. برايش غذا آوردند. فكر كردند  زن مقدسي است و دوباره خنديد.»
« شوهرش چه شد؟»
«ا ين جزو قصه ي من نيست. شايد هنوز زنده باشد.»
« در كار او مانده ام»
تياب ادامه داد:« من همه چيزش را از او گرفتم، حتي بيشتر از آن چه مي خواستم و حالا    حتي اگر چيزهايي را كه از او دزديده ام  بازگردانم پس نمي گيرد. تا حال چنين دزدي اي شنيده بودي؟!»
ال فاق با انگشت هاي بلندش به صورتش ضربه اي زد و جوابي نداد.
شايد تياب هم منتظر جوابي نبود.
وقتي جن خاكستر رفت. ال فاق از خانه اش در شكاف بين شب و روز خارج شد. به دنياي انسان هاي فاني رفت. خيلي طول كشيد تا دشت سرخ  را پيدا كرد و بيشتر تا خانه اي را با هفت سايه كه اكنون ديگر در حال محو شدن بودند. مردي كه آن جا زندگي مي كرد لاغر بود با چشم هايي گود رفته.
ال فاق در انتظار شب ماند. بالاخره  مرد به رختخواب رفت و در حالي كه اسم زن اش را تكرار مي كرد دراز كشيد.
ال فاق در تاريكي به سوي او خم شد و گفت: «مرد فاني من فرشته ي دروازه هستم و دعاهاي تو راشنيدم . همانطور كه مي ترسيدي زن ات هم مانند بچه هايت مرد. اگر به من ايمان داشته باشي همه را زنده مي كنم.»
مر د پرسيد: «مي تواني؟»
ال فاق گفت: «بلند شو . برو بيرون. به سمت جنوب برو. تا جايي كه مي تواني راه برو آنقدر كه بيشتر نتواني. علامتي از زنده شدن زن و بچه هايت خواهم داد اما بايد كنار دريا بماني بدون هيچ چيزي و ديگر هيچ وقت حرف نزني. هرگز نبايد دنبال كساني كه دوست داشتي بگردي چون اگر يكي را پيدا كني  همه مي ميرند.»
مرد بلند شد. لباس پوشيد ، عصايش را برداشت ورفت. در طول شب راه رفت . روز بعد هم همينطور. از صحرا گذشت. از دشت گذشت. ال فاق نامريي از پي او مي آمد. وقتي همه ي راه را تا به دريا رفت. جن منتظر شب شد و آن وقت هشت ستاره كه از آسمان شمال در حال افتادن بودند به او نشان داد و نام اعضاي خانواده او را شمرد.
جن گفت: «به خاطر داشته باش هيچ وقت حرف نزن و دنبال آن ها نگرد. مرد در حالي كه صورت اش خيس اشك بود سر تكان داد.»
« هر چه شد به من وفادار بمان»
مرد دوباره سرش را تكان داد و لبخندي خسته بر لب اش نشست.  قيافه اي سپاسگزار به خود گرفت و درود فرستاد.
ال فاق گفت: «نه برايم درود نفرست. ارزش آن را ندارم.»
در نزديك ترين دهكده خانه به خانه گشت و در گوش همه ي خوابيده ها نجوا كرد: « مرد مقدسي در كنار درياست . او را پيدا كنيد و مراقب اش باشيد.»
ال فاق كه شايد جن با ايمان و يا بي ايماني است به شكاف بين روز و شب برگشت. اگر دنيا به آخر نرسيده باشد هنوز آن جا زندگي مي كند.
 
 
جني در شكاف شب و روز/بروس هالندراجرز/مهنازدقیق نیا
 

" هرگز به یک زن دروغ نگو "

سلام

پادشاه و كنيزك
پادشاه قدرتمند و توانايي, روزي براي شكار با درباريان خود به صحرا رفت, در راه كنيزك زيبايي ديد و عاشق او شد. پول فراوان داد و دخترك را از اربابش خريد, پس از مدتي كه با كنيزك بود. كنيزك بيمار شد و شاه بسيار غمناك گرديد. از سراسر كشور, پزشكان ماهر را براي درمان او به دربار فرا خواند, و گفت: جان من به جان اين كنيزك وابسته است, اگر او درمان نشود, من هم خواهم مرد. هر كس جانان مرا درمان كند, طلا و مرواريد فراوان به او مي‌دهم. پزشكان گفتند: ما جانبازي مي‌كنيم و با همفكري و مشاوره او را حتماً درمان مي‌كنيم. هر يك از ما يك مسيح شفادهنده است. پزشكان به دانش خود مغرور بودند و يادي از خدا نكردند. خدا هم عجز و ناتواني آنها را به ايشان نشان داد. پزشكان هر چه كردند, فايده نداشت. دخترك از شدت بيماري مثل موي, باريك و لاغر شده بود. شاه يكسره گريه مي‌كرد. داروها, جواب معكوس مي‌داد. شاه از پزشكان نااميد شد. و پابرهنه به مسجد رفت و در محرابِ مسجد به گريه نشست. آنقدر گريه كرد كه از هوش رفت. وقتي به هوش آمد, دعا كرد. گفت اي خداي بخشنده, من چه بگويم, تو اسرار درون مرا به روشني مي‌داني. اي خدايي كه هميشه پشتيبان ما بوده‌اي, بارِ ديگر ما اشتباه كرديم. شاه از جان و دل دعا كرد, ناگهان درياي بخشش و لطف خداوند جوشيد, شاه در ميان گريه به خواب رفت. در خواب ديد كه يك پيرمرد زيبا و نوراني به او مي‌گويد: اي شاه مُژده بده كه خداوند دعايت را قبول كرد, فردا مرد ناشناسي به دربار مي‌آيد. او پزشك دانايي است. درمان هر دردي را مي‌داند, صادق است و قدرت خدا در روح اوست. منتظر او باش.
فردا صبح هنگام طلوع خورشيد, شاه بر بالاي قصر خود منتظر نشسته بود, ناگهان مرد داناي خوش سيما از دور پيدا شد, او مثل آفتاب در سايه بود, مثل ماه مي‌درخشيد. بود و نبود. مانند خيال, و رؤيا بود. آن صورتي كه شاه در رؤياي مسجد ديده بود در چهرة اين مهمان بود. شاه به استقبال رفت. اگر چه آن مرد غيبي را نديده بود اما بسيار آشنا به نظر مي‌آمد. گويي سالها با هم آشنا بوده‌اند. و جانشان يكي بوده است.
شاه از شادي, در پوست نمي‌گنجيد. گفت اي مرد: محبوب حقيقي من تو بوده‌اي نه كنيزك. كنيزك, ابزار رسيدن من به تو بوده است. آنگاه مهمان را بوسيد و دستش را گرفت و با احترام بسيار به بالاي قصر برد. پس از صرف غذا و رفع خستگي راه, شاه پزشك را پيش كنيزك برد و قصة بيماري او را گفت: حكيم، دخترك را معاينه كرد. و آزمايش‌هاي لازم را انجام داد. و گفت: همة داروهاي آن پزشكان بيفايده بوده و حال مريض را بدتر كرده, آنها از حالِ دختر بي‌خبر بودند و معالجة تن مي‌كردند. حكيم بيماري دخترك را كشف كرد, امّا به شاه نگفت. او فهميد دختر بيمار دل است. تنش خوش است و گرفتار دل است. عاشق است.
عاشقي پيداست از زاري دل نيست بيماري چو بيماري دل
درد عاشق با ديگر دردها فرق دارد. عشق آينة اسرارِ خداست. عقل از شرح عشق ناتوان است. شرحِ عشق و عاشقي را فقط خدا مي‌داند. حكيم به شاه گفت: خانه را خلوت كن! همه بروند بيرون، حتي خود شاه. من مي‌خواهم از اين دخترك چيزهايي بپرسم. همه رفتند، حكيم ماند و دخترك. حكيم آرام آرام از دخترك پرسيد: شهر تو كجاست؟ دوستان و خويشان تو كي هستند؟ پزشك نبض دختر را گرفته بود و مي‌پرسيد و دختر جواب مي‌داد. از شهرها و مردمان مختلف پرسيد، از بزرگان شهرها پرسيد، نبض آرام بود، تا به شهر سمرقند رسيد، ناگهان نبض دختر تند شد و صورتش سرخ شد. حكيم از محله‌هاي شهر سمر قند پرسيد. نام كوچة غاتْفَر، نبض را شديدتر كرد. حكيم فهميد كه دخترك با اين كوچه دلبستگي خاصي دارد. پرسيد و پرسيد تا به نام جوان زرگر در آن كوچه رسيد، رنگ دختر زرد شد، حكيم گفت: بيماريت را شناختم، بزودي تو را درمان مي‌كنم. اين راز را با كسي نگويي. راز مانند دانه است اگر راز را در دل حفظ كني مانند دانه از خاك مي‌رويد و سبزه و درخت مي‌شود. حكيم پيش شاه آمد و شاه را از كار دختر آگاه كرد و گفت: چارة درد دختر آن است كه جوان زرگر را از سمرقند به اينجا بياوري و با زر و پول و او را فريب دهي تا دختر از ديدن او بهتر شود. شاه دو نفر داناي كار دان را به دنبال زرگر فرستاد. آن دو زرگر را يافتند او را ستودند و گفتند كه شهرت و استادي تو در همه جا پخش شده، شاهنشاه ما تو را براي زرگري و خزانه داري انتخاب كرده است. اين هديه‌ها و طلاها را برايت فرستاده و از تو دعوت كرده تا به دربار بيايي، در آنجا بيش از اين خواهي ديد. زرگر جوان، گول مال و زر را خورد و شهر و خانواده‌اش را رها كرد و شادمان به راه افتاد. او نمي‌دانست كه شاه مي‌خواهد او را بكشد. سوار اسب تيزپاي عربي شد و به سمت دربار به راه افتاد. آن هديه‌ها خون بهاي او بود. در تمام راه خيال مال و زر در سر داشت. وقتي به دربار رسيدند حكيم او را به گرمي استقبال كرد و پيش شاه برد، شاه او را گرامي داشت و خزانه‌هاي طلا را به او سپرد و او را سرپرست خزانه كرد. حكيم گفت: اي شاه اكنون بايد كنيزك را به اين جوان بدهي تا بيماريش خوب شود. به دستور شاه كنيزك با جوان زرگر ازدواج كردند و شش ماه در خوبي و خوشي گذراندند تا حال دخترك خوبِ خوب شد. آنگاه حكيم دارويي ساخت و به زرگر داد. جوان روز بروز ضعيف مي‌شد. پس از يكماه زشت و مريض و زرد شد و زيبايي و شادابي او از بين رفت و عشق او در دل دخترك سرد شد:
عشقهايي كز پي رنگي بود
عشق نبود عاقبت ننگي بود
زرگر جوان از دو چشم خون مي‌گريست. روي زيبا دشمن جانش بود مانند طاووس كه پرهاي زيبايش دشمن اويند. زرگر ناليد و گفت: من مانند آن آهويي هستم كه صياد براي نافة خوشبو خون او را مي‌ريزد. من مانند روباهي هستم كه به خاطر پوست زيبايش او را مي‌كشند. من آن فيل هستم كه براي استخوان عاج زيبايش خونش را مي‌ريزند. اي شاه مرا كشتي. اما بدان كه اين جهان مانند كوه است و كارهاي ما مانند صدا در كوه مي‌پيچد و صداي اعمال ما دوباره به ما برمي‌گردد. زرگر آنگاه لب فروبست و جان داد. كنيزك از عشق او خلاص شد. عشق او عشق صورت بود. عشق بر چيزهاي ناپايدار. پايدار نيست. عشق زنده, پايدار است. عشق به معشوق حقيقي كه پايدار است. هر لحظه چشم و جان را تازه تازه‌تر مي‌كند مثل غنچه.
عشق حقيقي را انتخاب كن, كه هميشه باقي است. جان ترا تازه مي‌كند. عشق كسي را انتخاب كن كه همة پيامبران و بزرگان از عشقِ او به والايي و بزرگي يافتند. و مگو كه ما را به درگاه حقيقت راه نيست در نزد كريمان و بخشندگان بزرگ كارها دشوار نيست.

سلام به کسی که نوشته ام رو می خونه و حتی سلام به کسی که نمی خونه.

سلام به همه.

سلام به همه آدمایی که امروز رو با خنده و امید شروع کردن یا می کنن یا خواهند کرد

                           جیوه و آئینه                           

یه ماهی بود یه دریا